โอ้ลมหนาว พัดมา พาใจสั่น

ให้นึกหวั่น หิมะตก อีกแล้วหนอ

ความเยือกเย็น กล้ำกลาย เกินใจพอ

แม้ใจท้อ ก็ต้องทน เพราะคนไกล



คิดถึงเพื่อน ยามห่าง ช่างหว้าเหว่

เห็นทำเท่ แต่ข้างใน ใช่ประสงค์

ทำทำไป เพื่อให้ใจ นั้นได้ปลง

แต่ยังคง คิดถึงอยู่ มิรู้วาย



วันนี้เหงา เขียนกลอน ผ่อนได้นิด

ฉุกหวนคิด เพื่อนเพื่อนจ๋า มาอีกหน

หนึ่งแอบเขียน คนเดียว เปลี่ยวเหลือทน

จะคอยจน ฟ้าสว่าง กระจ่างตา