เต็นท์ผ้าใบในฐานปฏิบัติการณ์ตำรวจตระเวนชายแดน

เวลา 23.30 ผู้หมวดหนุ่มเพิ่งจบจากโรงเรียนนายร้อยตำรวจ กำลังเขียนบันทึกประจำวันลงในอินเตอร์เน็ต โดยใช้ คอมพิวเตอร์ โน้ตบุ๊ก ที่ใช้เงินส่วนตัวซื้อหา มาเพื่อเป็นเครื่องมือส่วนหนึ่งในการทำงานราชการ เหมือนดังเช่นเครื่องมืออีกหลายอย่างที่เขาต้องซื้อหามาด้วยเงินตัวเองด้วยเช่นกัน

ผู้หมวดเขียนบันทึกเป็นประจำเพื่อบอกเล่าเรื่องราวชีวิตและการทำงานที่ชายแดน พร้อมบอกเล่าเรื่องราวส่วนตัว วันนี้ต่างจากบันทึกของทุกวันเพราะวันพรุ่งนี้วันเกิดของเขา คำสัญญาที่ให้กับตนเอง จะไปฉลองวันเกิดกับแม่ หากว่า พรุ่งนี้ ยังมีชีวิตรอดกลับไปได้...

หลังจากอัพข้อมูลลงเว็บที่ใช้บันทึกเป็นประจำวันทุกวันเรียบร้อย ผู้หมวดหนุ่มก็เตรียมเข้านอนพรุ่งนี้มีงานต้องทำแต่เช้า เช้าของวันใหม่ในวันแรกที่ผู้หมวดหนุ่ม มีอายุ 24 ปี

พักผ่อน นอนหลับ และมองโลกให้สวยงามอยู่เสมอ โลกที่เด็กหนุ่มวัย 24 แบกไว้...

งานที่เขาทำ เขารู้ว่ามันทุกข์ เขารู้ว่าทุกครั้งที่ กำลังรู้สึกเสียสละมันทุกข์แค่ไหน หลายคนถามว่าทำไมเขาต้องทำไม่เลือกที่จะทำอย่างอื่น แต่ภาพที่เขาเห็นประเทศชาติที่กำลังเจ็บป่วย บ้านเมืองเดียวกันแตกต่างกันมากมาย เขาไม่อาจละเลยจากสิ่งที่หัวใจตนรู้สึกได้ คนที่ลำบากกว่าเขาคนที่ยังเสียสละ ทำให้เขาต้องเดินทางตามหัวใจตนเองต่อไป... เขาเคยเขียนเล่าเรื่องราวหลายครั้งในบันทึกส่วนตัวของเขา เรื่องราวที่เพื่อนร่วม ชะตาชีวิต อาชีพเดียวกันก็ยากจะเข้าใจ...
งานของตำรวจ... ตำรวจ ตระแวนชายแดน