อย่าคิดมากเลยนะค่ะ เราเองก็เหมือนกัน ไม่เคยทำงานเลย เรียนจบ ก็แต่งงานไม่กี่เดือนก็มีลูก เพื่อนยังแซวว่าไปเรียนเมืองนอกเมืองนามาหงัยกลับมาตั้งหน้าตั้งตาเลี้ยงลูกอ่ะ เสียดายความรู้
แต่เดี๋ยวนี้เพื่นคนนั้นบ่นว่า อยากอยู่บ้านเลี้ยงลูกมั่งแล้ว
บ้านสามีก็เป็นกงสีเหมือนกัน แต่สามี และแม่สามี สนับสนุนให้เลี้ยงลูกเอง เราดูแลเองทุกอย่างที่เกี่ยวกับลูก
เราว่า งานเป็นแม่เนี่ยหนักกว่างานไหนๆๆ ในโลกนะ เพราะว่าก็ต้องดูแล 24 ชม พอโตหน่อย เข้าโรงเรียนก็ไปรับไปส่ง สอนการบ้าน โว้ยมีอะไรให้ทำเยอะค่ะ ไม่เหงาแน่ๆๆค่ะ
ขอให้รู้สึกดีๆเถอะค่ะ ถือว่าเราก็โชคดีแล้วนะค่ะ ที่ได้ดูแลลูกเราเต็มที่ เพราะเนี่ยเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขจริงๆ พอเขาโตขึ้น เขาก็จะไปมีสังคมของเขา เขาจะใกล้ชิดเราน้อยลงแล้วนะ
พอเราใกล้ชิดเขามากๆๆ มีอะไรเขาจะนึกถึงเราเป็นคนแรก

ทำหน้าที่แม่ให้เต็มที่ เลี้ยงและสอนในสิ่งดีๆๆให้เขา ให้เขาเป็นคนดีของทั้งของพ่อ แม่ ของสังคม ส่งเสริมในสิ่งที่ลูกเก่ง แก้ไขในสิ่งที่เขาไม่ดี พอเขาเติบโตมา เป็นทั้งคนเก่ง คนดี ไม่สร้างปัญหา
แค่นี้คนเป็นพ่อแม่อย่างเราก็ภูมิใจที่สุดแล้ว