ไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะ เราก็เหมือนกันออกจากงานมาเลี้ยงลูก
อยู่ที่บ้านสามี เป็นระบบกงสีเหมือนกัน เราว่าการเลี้ยงลูก
ก็เหมือนเป็นหน้าที่ อีกอย่างเหมือนกันที่คนเป็นแม่ต้องรับผิดชอบ
ให้ดีที่สุด หลาย ๆ คนน่าจะอิจฉานะคะที่คุณมีเวลาเลี้ยงลูก
ได้สังเกต ดูแลการเปลี่ยนแปลงของลูกในแต่ละเดือน แต่ละปี
เฝ้าดูพัฒนาการลูกตัวน้อย ๆ ของเราได้เติบโต เราคิดว่าเป็นช่วง
เวลาที่ดีมากเลยค่ะ ที่มีเวลาทุ่มเทให้เต็มที่นะคะ วันหนึ่งเค้าโต
ขึ้น เราจะได้ภูมิใจที่เราได้เลี้ยงลูกเองดูแลเองค่ะ เราคิดว่ามัน
น่าจะเป็นช่วงเวลาที่มีค่า และมีความหมายมาก ๆ นะคะ
คุณอย่าไปเครียดเลยค่ะ พอเค้าโตขึ้นหน่อย สามสี่ปี เค้าจะเข้า
โรงเรียนเราก็มีเวลาทำงานแล้ว ส่วนคุณสามีนี่ เมื่อแต่งงานกัน
แล้ว เราก็ต้องไว้ใจและเชื่อใจเค้านะคะ เป็นกำลังใจให้
แรก ๆ อาจจะเหงา อาจเกิดภาวะซึมเศร้าหลังคลอด ยังไง
มองหน้าลูกไว้ ก็น่าจะมีความสุขนะคะ อย่าคิดมากเลยค่ะ
เมื่อก่อนเราก็เป็นเหมือนกัน ตอนเราคลอดลูกคนแรก
แต่เมื่อเราคิดถึงหน้าที่ที่คนเป็นแม่ต้องทำ มองหน้าลูกก็
มีความสุขแล้วค่ะ พิมพ์ไปงงไปค่ะ

ยังไงก็เป็นกำลังใจให้นะคะ