อ่านกระทู้แบบนี้ทีไรรู้สึกเศร้าและสลดใจทุกทีเลยค่ะ ไม่อยากจะคิดภาพตาม

สงสารพวกเค้าจังค่ะ คิดว่าถ้าเป็นลูกของเราเองนี่คงทำใจไม่ได้เลย

เมื่อก่อน ลูกชายที่บ้าน เคยหลุดออกจากบ้าน ออกไปวิ่งหน้าบ้านแป๊บเดียว

โดนรถแถวบ้านชน อาการสาหัส เราแทบจะตายไปกับเค้าด้วย รีบไปอุ้มเค้าไว้แนบอก

มองตาเค้า ปลอบว่าไม่เป็นไรนะลูกๆ เดี๋ยวแม่พาไปหาหมอแล้ว สายตาที่เค้าจ้องมองมาที่เรา

แบบ... แล้วเสียงครางแบบเจ็บปวด ก่อนที่จะค่อยๆหลับไปในอ้อมกอดเรา ในระหว่างทางพาไป

รพ.สัตว์ ... พิมพ์ไปน้ำตาจะไหลค่ะ เศร้าเหลือเกิน ถึงเหตุการณ์นี้จะผ่านไปเป็น 10 ปีแล้ว

ก็จำได้ไม่มีวันลืม

จากนั้นไม่เคยปล่อยให้ลูกๆหลุดออกจากบ้านเองโดยไม่มีคนดูแลเด็ดขาดค่ะ ไม่เอาแล้ว ...

***** อยากให้ประเทศไทยดูแลหมาจรจัดได้ดีกว่านี้จริงๆค่ะ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ความฝันจะเป็นจริง ***