เอาจริงๆ เราว่าเค้าก็ไม่ได้แล้งน้ำใจแบบว่าคิดจะเอาตัวเองสบาย แล้วปล่อยให้คนที่ไม่แข็งแรงยืนลำบากๆ ไปอย่างนั้นหรอกค่ะ เพียงแต่ว่าเค้า"ไม่ได้คิด"อะไรเลยเท่านั้นเอง ไม่รู้จะแปลยังไง ถ้าเป็นภาษาอังกฤษก็จะใช้คำว่า inconsiderate น่ะค่ะ ไม่ได้นึกถึงคนอื่น แต่ก็ไม่ได้แย่ขนาดจะเอาเปรียบคนอื่นอะไรขนาดนั้น

เพราะสังคมไทย ไม่ค่อยสอนให้ "คิด" ค่ะ ระบบการสอนเป็นแบบสอนให้จำ สอนให้ทำตามเท่านั้น ไม่ค่อยได้คิดอะไรเองเท่าไหร่ เลยไม่ค่อยคิดกัน ถ้าเป็นเมืองไทยสมัยก่อน ก็ไม่ค่อยมีปัญหามาก เพราะพื้นฐานคนไทยแล้ว เป็นคนมีน้ำใจ เอื้อเฟื้อค่ะ แต่พอยุคหลังๆ นี่ ความเห็นแก่ตัวในสังคมเยอะมากขึ้น คนรุ่นหลังๆ ไม่ค่อยได้เห็นตัวอย่างการเอื้อเฟื้อ หรือความมีน้ำใจเท่าไหร่ ก็เลยไม่ค่อย "คิด" ถึงน้ำใจอะไรกันเท่าไหร่ (ดูจากในเวปเราเป็นตัวอย่างก็ได้ คนขายของที่หิวเงิน จะเอาแต่เงินเข้ามากันเยอะเชียว)

แต่ยังไงก็ตาม ถ้าเทียบกับฝรั่งแล้ว คนไทยยังถือว่ามีน้ำใจมากกว่ามากๆ ค่ะ ถึงแม้ว่าอาจจะไม่ค่อยคล่องกับมารยาทสากลเท่าไหร่ อย่างการเข้าคิว หรือการให้ผู้หญิงเดินก่อน ซึ่งถือเป็นมารยาทสากล คนไทยส่วนมากยังไม่ค่อยรู้ แต่เรื่องน้ำใจเนี่ย คนไทยมีมากกว่าแน่นอนค่ะ
จริงๆ แล้ว เราคิดว่าที่เมืองไทยนี่ เรื่องการให้ที่นั่งในรถโดยสารสาธารณะ ก็ถือว่าดีมากๆ แล้วนะคะ เมื่อเทียบกับประเทศอื่นๆ ในประเทศอื่นๆ ไม่ค่อยเห็นมีการลุกให้คนอื่นนั่งกันเลยค่ะ ยกเว้นแต่ว่าถ้ามีที่นั่งว่าง ก็จะให้ผู้หญิงนั่งก่อน แต่ถ้าผู้ชายนั่งอยู่ก่อนแล้ว ก็มีน้อยมากที่จะลุกเสียสละที่ให้คนอื่นนั่งค่ะ

ทินีเคยเจอคุณตาคุณยายชาวญี่ปุ่นขึ้นรถ BTS แล้วมีคนลุกให้คุณยายนั่ง คุณยายญี่ปุ่นงงไปเลยค่ะ แล้วเธอก็ปฏิเสธใหญ่เลย คนที่ให้ที่นั่งก็ยืนยันอยู่ตั้งนาน ว่าจะให้ที่นั่งคุณยาย คุณยายถึงยอมไปนั่ง คุณยายโค้งแล้วโค้งอีก เพื่อนที่อยู่ที่ญี่ปุ่นบอกว่า ที่ญี่ปุ่นเค้าไม่ทำอย่างนี้กันค่ะ เค้าจะมีที่นั่งแยกสำหรับคนแก่ แต่ถ้าเต็ม ก็ต้องไปแย่งที่นั่งปกติเอาเอง ใครได้นั่งแล้วก็นั่งยาวเลย ไม่มีการลุกให้ใคร