เพิ่งกลับมาถึงบ้านที่อนุสาวรีย์
หลังจากอพยพไปอยู่ที่ทำงานมาสองวัน
เมื่อคืนก่อนออกจากบ้าน
เป็นวันที่คงลืมไม่ลง
มีทั้งความกลัว ความเสียใจ เศร้าใจ ร้องไห้อยู่ในห้องรอว่าเมื่อไหร่จะเช้า
เหมือนอยู่ 3 จังหวัดชายแดนใต้
ที่คอนโดทุกคนตกลงว่าจะปิดไฟอยู่แต่ในห้องกันตั้งแต่เย็น
ข้างนึงมันเผายางและตู้โทรศัพท์ด้านหน้า
อีกข้างก็ยิงกันเป็นชุดๆ ตามมาด้วยเสียงเฮ
แล้วก็ความเงียบ
เก็บเสื้อผ้าเตรียมตัวอพยพแต่ก็ออกไปไม่ได้
ได้ยินเสียงปืนมาเป็นระยะๆ
ต้องนั่งฟังเสียงไปตลอด
ทั้งที่เคอร์ฟิวแล้ว

ตอนเช้าตู้โทรศัพท์เหลือแต่โครง
เซ็นเตอร์วันควันขึ้นมาตลอด
ยืนมองด้วยความเศร้าใจ
ได้ยินเสียงแม่ค้าเสื้อแดงที่ตะโกนด้วยความสะใจ
ว่า ถ้าไม่ปล่อยแกนนำจะไปเผาใบหยก







บ้านเมือง........หายขนาดนี้
ยังสะใจไม่พออีกหรือ
หรือว่าที่เสียหายไม่ใช่ของมัน

พอไปถึงที่ทำงาน
ไม่เห็นตำรวจที่เคยมาจอดรถหน้าที่ทำงาน
ถามแม่ค้ากาแฟเสื้อแดงบอกว่ายังไม่ตื่นค่ะ
โห เขามาพักผ่อนกันหรือนี่
วันก่อนทหารยิงปะทะกับเสื้อแดง
เรางี้ตกใจ แต่ตำรวจยืนสั่งส้มตำ
เลยมองหน้า มีคนถามว่ามาทำไม
เขาตอบว่า มารักษาความสงบให้ที่นี่( อ๋อ เหรอ)

เดินมาอีกหน่อย
นอนเรียงกันเป็นร้อยกลางโรงพยาบาล
ตั้งใจเดินไปซื้อน้ำให้
ได้ยินเสียงบ่นที่พวกที่นอนว่า ร้อนจัง
เรานึกในใจ ทหารยิงปะทะกันข้างนอกร้อนก็ร้อน
อันตรายอีกต่างหาก เลยเดินกลับห้องซะงั้น

นึกถึงที่เจอใน FB ที่เขาเขียนว่า

ตำรวจดีๆ ก็เหมือนผี รู้ว่ามี แต่ไม่เคยเจอ

(ไม่นับ ตชด.นะคะ)

นอนที่ททำงานมาสองวันนอนไม่หลับ
ตาเริ่มเป็นหมีแพนด้าแข่งกับ เสธ.อูแล้ว
ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงค่ะ