มีพี่ที่เภารู้จักเจอปัญหาอย่างเดียวกันเลยค่ะ เธอสุดทนเลยเลือกที่จะบอกสามีตรงๆทั้งน้ำตาแต่ไม่มีอารมณ์โกรธนะคะ เป็นอารมณ์ลักษณะว่าสละแล้วเพราะเหนื่อยมากๆ

เธอว่าเธอเศร้าใจ ผิดหวังที่สุดและไม่มีความสุขทุกครั้งที่สามีมีท่าทีกับหญิงอื่น เธอซื่อสัตย์กับสามีและสามีเธอควรให้เกียรติและซื่อสัตย์กับเธอทั้งต่อหน้าและลับหลังไม่ใช่หรือ ลองสมมติว่าวันนี้สามีไม่มีอะไรเหลือเลย ไม่มีหน้าที่การงานใหญ่โต ไม่มีเงินหรือแม้กระทั่งเป็นหนี้สิน หรือพิกลพิการไปตรงหน้าเดี๋ยวนี้เธอก็รักและให้เกียรติพร้อมดูแลปรนนิบัติพัดวีเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน แต่กับผู้หญิงพวกนั้นที่รายล้อมและเข้าหาสามีเพราะเปลือกนอก เมื่อสิ่งเหล่านั้นหมดไปแล้วผู้หญิงเหล่านั้นยังจะอาวรณ์อาลัยอีกไหม ตรองดู แต่ถ้าสามียังยินดีกับความชื่นชมจอมปลอมจากหญิงอื่นแบบนี้ เธอคิดว่าความรักความห่วงใยที่มอบให้มาตลอดและภายภาคหน้าของชีวิตเธอคงไม่มีค่าพอสำหรับสามีที่จะหวงแหนและรู้ซึ้งถึงคุณค่าจนยอมแลกและเสียมันไป ยอมทำร้ายจิตใจเธอ เธอก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องอยู่อีก ลูกคนเดียวเธอเลี้ยงได้ เธอให้สามีเลือกก่อนว่าพอใจแบบไหน ถ้าพอใจหญิงอื่นๆเธอก็จะคืนอิสระให้เดี๋ยวนั้นเลย


พี่เค้าว่าสุดจะทนแล้วค่ะมีสามีแล้วต้องมาเป็นทุกข์ น้ำตาตกขนาดนี้ไม่เอาแล้ว พี่เค้าบอกเพราะพี่ทนและไม่เคยพูดสามีก็คิดว่าไม่มีอะไรหรอก ยอมได้มั้งเพราะไม่ได้จริงจังนี่ชั่วครั้งชั่วคราวและไม่เคยคิดว่าทำให้ภรรยาเจ็บช้ำน้ำใจขนาดไหน หลังจากฟังพี่เค้าพูดแล้วสามีพี่เค้าเลิก ไม่เอาเลยค่ะ เค้ากลัวใจพี่คนนี้ไปเลย ลองดูค่ะเผื่อได้ผล ^^"