@@@ ไม่ได้ไปซะแล้ว @@@@

[wilailuk]

“คนเป็นกลาง” ในสังคมมีลักษณะและแนวความคิดดังนี้

๑. “คิดได้ แต่กลัวตาย” คนกลุ่มนี้ คิดได้ว่าอะไรดีอะไรไม่ดี การจะไปเข้าฝั่งฝ่ายดี ก็กลัวคนชั่วจะมาทำร้าย หรือเป็นห่วงว่าธุรกิจจะเสีย เพื่อรอดูจังหวะ ก็เลยอยู่นิ่งๆก่อน ให้คนอื่นไปสู้แทน ฝ่ายไหนชนะก็เข้าฝ่ายนั้น

๒. “ยังคิดไม่ออก” คนกลุ่มนี้ยังมึนอยู่ ว่าฝ่ายไหนดี ฝ่ายไหนไม่ดี บางคนรับข้อมูลน้อยมาก บางคนรับข้อมูลเยอะมาก แต่ก็ยังขาดปัญญาในการตริตรอง

๓. “ไม่คิด แต่เดือดร้อน” คนกลุ่มนี้มีมากในกรุงเทพฯ มักเป็นกลุ่มคนที่คิดว่าตัวเองมีการศึกษา ทำงานในบริษัทดีๆ เงินเดือนสูง แล้วพาลคิดไปเองว่า ตัวเองปราดเปรื่อง แต่ลืมไปว่า ตัวเองปราดเปรื่องแค่เรื่องทำมาหาเลี้ยงชีพ แค่มีช่องทาง มีโอกาสมากกว่าคนด้อยโอกาส ชีวิตในแต่ละวันคือทำงาน หาเงิน เอาเงินปรนเปรอกิเลสของตน เมื่อมีการชุมนุมประท้วงก่อให้เกิดรถติด ก็เลือกข้างทันที โดยไม่เลือกฝ่ายประท้วงโดยให้เหตุผลว่า “ทำให้บ้านเมืองเดือดร้อน” แต่แท้จริงแล้ว “ตัวเองเดือดร้อน” ต่างหาก เพราะรถติด ไปทำงานลำบาก ไปทำงานสาย โดนเจ้านายดุด่า เมื่อเกิดความเครียด ก็ต้องพาลหาคนผิด ยังไงตัวเองก็ไม่ผิด เพราะตัวเองเป็น ดวงอาทิตย์ ต้องหาดาวเคราะห์อื่นๆที่เป็นบริวารมารับเคราะห์แทน คนกลุ่มนี้ก็เรียกว่าตัวเองเป็นกลาง แต่ก็อาจแอบคิดว่า ถ้าอีกฝ่ายจัดการพวกประท้วงได้ ก็ดี รถจะได้เลิกติด บ้านเมืองกลับมาสงบสุข แต่คำว่า สงบสุข ของคนกลุ่มนี้คือ การปรนเปรอกิเลสของตน

๔. “อยากให้ปรองดองกันจริงๆ” คนกลุ่มนี้น่ายกย่องในความคิด และส่วนมากจะเป็นนักวิชาการที่ชอบสวนกระแส อ้างการปรองดอง อ้างความสามัคคี แต่ด้วย “ปัญญา” ที่มีมากเกินไปจนเกิดการ “พลิกกลับ” เค้าจะต้องคิดให้จงหนักตามตัวอย่างนี้ว่า “คนดี” กับ “คนชั่ว” สามารถปรองดองกันได้มั๊ย ถ้าสามารถปรองดองกันได้ ก็จะมีสามแนวทาง
๔.๑ จับมือกันเป็นคนดี - คนดีย่อมสามารถยอมรับคนชั่วกลับใจได้ แต่สิ่งที่ยากคือ คนชั่วจะกลับใจได้มั๊ย
๔.๒ จับมือกันเป็นคนชั่ว – ความชั่วมีอำนาจมหาศาล เมื่อลุแก่อำนาจแล้วย่อมต้องการกำจัดคนดี คนดีจะเปลี่ยนใจกลายเป็นคนชั่วมั๊ย เพื่อให้ตนเองอยู่ร่วมกับคนชั่วได้ ผมว่าคนดีคงหนีเข้าป่า หรือฆ่าตัวตาย ซะมากกว่า
๔.๓ ชั่วครึ่งดีครึ่งเสมอภาคกัน – แนวคิดนี้มันบ้าชัดๆ อ้างอิงจาก ๒ ข้อข้างบน คนดีไม่อยากจะลดความดีลงมา คนชั่วจะกลับใจได้ยากนัก แต่มันจะต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ กับการเป็น “คนชั่วดีอย่างละครึ่ง” ทำได้ยังไง

ก่อนหน้าที่ผมจะเขียนบทความนี้ ก็ได้เห็นข่าวว่า แนวทางการสมานฉันท์แห่งชาติ ข้อหนึ่งจะมีการนิรโทษกรรมนักโทษทางการเมือง โดยเฉพาะสองคน คือ พ.ต.ท. ดร. ทักษิณ ชินวัตร และ นายสมัคร สุนทรเวช
ทั้งสองคนนี้ต้องคดีทุจริตทั้งคู่
การสมานฉันท์ การปรองดอง ตามข่าวนี้ พูดภาษาชาวบ้านก็คือ “ยกโทษให้คนผิดเถอะ” แล้วทุกอย่างก็แล้วกันไป
นี่มันมีความหมายว่าอย่างไร “ถ้าไม่ยกโทษให้คนผิด บ้านเมืองจะไม่สงบนะ”
ชักจะแปลกๆ หรือมันจะหมายความว่า “ที่มันปั่นป่วนทุกวันนี้ก็ฝีมือของคนผิดนั่นแหละ ถ้าเลิกเอาความก็จะหยุดฆ่าคน”
จะเห็นว่า “คนผิด” ดันมีอำนาจต่อรองสูงสุดกู่ คดีที่ต้องอยู่ก็ผิด ฆ่าคนก็ผิด แต่จะให้ยกโทษให้
แล้ว “คนถูก” จะได้อะไรบ้าง
ความต้องการของคนผิด คือ ไม่อยากรับโทษ
ความต้องการของคนถูก คือ เอาคนผิดมาลงโทษ
การสมานฉันท์คือ การให้คนผิดได้ตามที่ต้องการ และการทำลายสิ้นซึ่งความต้องการของคนถูก

... แนวทางนี้มันยุติธรรมแล้วหรือ ...

[noo_pizza]

เฮ้อ....เดือดร้อนกันไปหมด


อีกกี่ปีกี่ชาติ จะกู้ชื่อเสียงประเทศชาติคืนได้