เคยมีแฟนคนนึงค่ะ คนนี้ถือว่าเป็นป็นฟนคนแรกเลย คบกันตอนอยู่มหาลัย เค้าเป็นคนอารมณ์ร้อน เวลาคุยกันคุยไม่ค่อยดี แรกๆไม่เป็นนะ แต่พอมาคบกัน 3 -4 ปีสุดท้าย เนี่ย เริ่มออกลายมากขึ้น บางครั้งด่าว่าเราด้วยถ้อยคำรุนแรง ไอ้เราก็ทนๆๆๆๆๆ จนในที่สุดมันทนไม่ไหว ไม่มีการพูดคุยกันก่อนหน้านี้ หรือตกลงอะไรกันเลย ว่าความสัมพันธ์ของเราจะเป็นยังไงต่อไป มันเกิดแต่ความรู้สึกในใจว่า "ฉันไม่แคร์" ไม่โทรหาเค้าอีกเลย ความรู้สึกนี้มันคงออกมาเองโดยที่เราไม่ได้พยายามบังคับจิตใจตัวเองหรือต้องทำใจเลย ลึกๆ ในใจเราคงอ้ดอั้นมานาน ไม่มีคำว่าเสียใจจากผู้ชายคนนั้นเลย น้ำตาไม่มีสักหยด คำว่ารักไม่มีเหลือ ห่วงใยไม่ต้องถาม ช่วงเวลานั้นความเกลียดมันเข้ามาแทนที่ ทั้งๆ ที่มันพยายามทุกทางที่จะง้อ ขอคืนดีนะ แต่เราไม่มีความอาทรเหลืออยู่เลย คิดแต่ว่าต้องไปให้ไกลจากมัน เรียนก็อยู่ที่เดียวกัน เลขที่ประจำตัวก็ติดกับมันอีกต่างหาก ....เราคิดตลอดเลยว่า คบกับมัน 4 ปีเนี่ย เราคงชดใช้กรรมหมดแล้วจริงๆ เลยไม่เหลือความรู้สึกอะไรกับผู้ชายคนนี้อีกเลย ทั้งที่คบกันมาตั้ง 4 ปี

เรื่องนี้ อยากให้ทุกๆ คนคิดนะว่า คนเราถ้ารักกันนะ ไม่มีทางที่จะไม่พูดจาไม่ดีต่อกันหรอก ดูอย่างพ่อแม่เราสิ เค้ารักเรา เค้าเคยพูดไม่ดีกับเรามั๊ย (นอกจากเราดื้อ) อยากเตือนว่า ลองทบทวนดูว่า เราจะอยู่กับผู้ชายคนที่พูดไม่ดีกับเรา ไม่แคร์เราไป อีกนานแค่ไหน มันบั่นทอนความรู้สึกมากกกก จากคนอารมณ์ดีพอมาเจอคนที่เรารักพูดไม่ดีกับเรา มันหมดอารมณ์ได้เหมือนกัน ฉะนั้น อย่าทนค่ะ ถึงตอนนี้เราจะทำ ไม่ได้ อีกหน่อยพอเราชดใช้กรรมเสร็จ เราก็จะสบายใจ ไม่ต้องอดทนอีก


เป็นกำลังใจให้หญิงแกร่งทุกคนค่า