แต่งเข้าบ้านสามีที่เป็นคนจีนเหมือนกัน คือจ๋าว่าแม่สามี/สะใภ้เป็นสถานภาพที่เกิดความขัดแย้งได้ง่าย

พื้นฐานครอบครัวต่างกัน ครอบครัวจ๋ารับราชการเกือบทั้งบ้าน ครอบครัวสามีค้าขาย....

ของจ๋าไม่เคยทะเลาะไม่มีปากเสียง มีแต่สงครามเย็น ก๊ากกกกก ต่างคนต่างเงียบ มาใหม่ๆกดดันเหมือนกัน เงียบข้างนอก ข้างในคุกรุ่น

แต่เดี๋ยวนี้ใจนิ่งขึ้นเยอะ ชีวิตจ๋ามีค่ามากเกินกว่าจะให้อะไรแบบนี้มาทำให้เราสุขน้อยลง

คิดในแง่ดี อย่างน้อยเค้าก็ไม่มายุ่มย่ามชีวิตส่วนตัว อย่างน้อยก็ไม่ใช่กงสี และสามีจ๋าก็เป็นกลางมากๆ ไม่เข้าข้างทั้งเราทั้งแม่ 5555

ก่อนย้ายเข้ามาอยู่ แม่จ๋าสั่งนักหนา ให้รักและดูแลเค้าเหมือนแม่ตัวเองนะลูก..

เวลาผ่านไปก็เรียนรู้ว่าทำไม่ได้อย่างแม่สอน แต่เรียนรู้ว่าจะทำอย่างไรให้ทุกข์น้อยกว่าสุข

ตอนมาใหม่ๆรับไม่ได้เลยสงครามเย็นเนี่ย ใจรุ่มร้อนมาก สุดท้าย....

ใจเรา ทัศนคติเราสำคัญใหญ่หลวงเลย เปลี่ยนจากโฟกัสที่ความขัดแย้ง ไปโพกัสเรื่องดีๆของชีวิต

ทุกวันนี้บวกลบคุณหาร ผลลัพท์คือความสุขค่ะ (ถึงแม้บางครั้งจะวูบไหวไปบ้าง อิอิ)