เคยเป็นค่ะ เรื่องสมัยเรียน ยังไม่ถึงขั้นจะแต่งงาน แต่แพลนนู่นแพลนนี่ด้วยกันเยอะมาก เสียใจเป็นหลายปีเลยค่ะ 6 เดือนแรก ลืมตาตื่นขึ้นมาก็น้ำตาไหลก่อนเลย ก็พยายามทำใจแล้วก็ทุ่มเทกับการเรียน พ่อแม่ เพื่อนๆ จนกระทั่งทำงาน.... ไร้คู่อยู่นาน มันทำใจไม่ได้น่ะค่ะ ถ้าจิตว่างเมื่อไรแล้วเผลอคิดถึง ก็น้ำตาร่วงเลย ก็คอยบอกตัวเองว่าอย่าไปยึดติดกับอดีต ให้มองไปข้างหน้าดีกว่า ไม่มีอะไรเป็นของเรา แล้วคนถ้าไม่ใช่คู่กัน สุดท้ายก็คงเลิกรากันไปอยู่ดี แล้วอยู่ดีๆวันนึงนั่งคิดเรื่องเค้า เฮ้ย ไม่เศร้าแล้วอ่ะ รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก พอเศร้ามากๆถึงจุดนึงมันคงชาชินทำใจไปได้เอง ตอนนี้ไม่ร้องไห้แล้วค่ะ นึกถึงเรื่องเก่าๆ แล้วก็ยิ้มได้แล้ว เรื่องทำใจให้หายเศร้าเนี่ยมันอยู่ที่เวลา และสไตล์ของแต่ละคนนะคะ ถ้า 2 ปี แล้วยังไม่เลิกเศร้าเนี่ย ต้องลองเปลี่ยนบรรยากาศครั้งใหญ่ดูค่ะ เราลองมาหลายวิธีแล้วค่ะ ถึงขั้นลองไปเที่ยวคนเดียวด้วย

ทุกวันนี้มีคนแสนดีรู้ใจอยู่ข้างๆแล้วค่ะ ถ้าวันนั้นไม่เลิกกับเค้าคนนั้น คงจะไม่มีความสุขเท่าวันนี้ มองไปข้างหน้านะคะ ค่อยๆทำใจไป จะสุขจะทุกข์อยู่ที่ตัวเราเองนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ