แม่เฒ่าไม่เคยออกไปนอกวัดเหมือนๆ กับทีทรพีทั้งสามคนก็ไม่เคย
ออกติดตามถามหาจะรู้หรือไม่ก็แล้ว แต่ว่าแม่ซมซานมาอยู่วัด
แต่ก็ไม่เคยปรากฏแม้แต่เงาของสามเนรคุณ ผมลากลับออกมา
ทั้งที่น้ำตานองหน้า และนี่คือประโยคสุดท้าย
ที่แม่เฒ่าเอ่ยก่อนผมลากลับ..

'..แม่จำ..ลูกได้ทุกอย่างตั้งแต่เกิดจนโต

จะทุกข์จะสุขก็คือลูกของแม่

แม่ให้โดยไม่เคยวาดหวังจะได้
จากลูกทุกคนเป็นการตอบแทน
ลูกเอ๋ย...เมื่อลูกยังเป็นทารก
ทุกครั้งที่แนบอกดูดดื่มน้ำนมจากเต้า
สองมือน้อย ๆ ของเจ้าไขว่คว้าอยู่ไหว ๆ
วันนี้แม่สิ้นแรงแทบสิ้นใจ
จะมีมือของลูกคนไหน
เอื้อมมาปิดตาให้แม่ก่อนสิ้นลม.....'